( الصّادق عليه السلام ) : يُصَلّى فيهِ وَ اذا وَجَدَ الْماءَ غَسَلَهُ . « 1 » مرحوم شيخ طوسى به اين روايت بر نجاست عرق جنب از حرام استدلال كرده است . مرحوم فيض مىفرمايد : استدلال شيخ بسيار عجيب است ؛ زيرا ظاهر روايت آن است كه نجاست ( منى ) به لباس اصابت كرده است . امّا اينكه جنابت او از حرام بوده است ، از ظاهر روايت بر نمىآيد . « 2 » ب : امام صادق عليه السلام مىفرمايد : حُجَّةُاللَّهِ عَلَى الْعِبادِ النَّبِىُّ صلى الله عليه و آله وَالْحُجَّةُ فيما بَيْنَ الْعِبادِ وَ بَيْنَ اللَّهِ الْعَقْلُ ؛ پيامبر صلى الله عليه و آله حجّت خدا بر بندگان اوست ، ولى عقل حجّتى بين بندگان و خداست . « 3 » مرحوم ملّا صدرا در شرح اين حديث انسان‌ها را به دو دسته تقسيم كرده است : 1 - اهل بصيرت : آنها كه داراى باطنى پاك و بينشى عميق هستند و معارف بلند را درك مىكنند . 2 - اهل حجاب : كسانى كه تنها به فهم ظواهر ( شرع ) اكتفا نموده و از درك حقائق محروم‌اند . سپس حجّت خدا بر مردم ( حُجَّةُ اللّهِ عَلَيهم ) را نيز به دو قسم دسته بندى مىنمايد : 1 - حجّت ظاهرى ك همان پيامبر با معجزات اوست . 2 - حجّت باطنى كه عبارت از عقل انسانى است .

--> ( 1 ) . به امام صادق 7 عرض كردم : مردى حالت جنابت برايش رخ داد با آنكه لباس بر تن داشت ، لباس ديگرى هم ندارد ، براى نماز چه كند ؟ امام فرمود : با همين لباس نماز گزارد . هنگامى كه آب يافت ، آن را بشويد . الوافى ، ج 6 ، ص 167 و 168 . ( 2 ) . الوافى ، ج 6 ، ص 168 . ( 3 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 25 ؛ الوافى ، ج 1 ، ص 113 .